Słowo na niedzielę 25 stycznia 2026 r.
III Niedziela Zwykła – Niedziela Słowa Bożego
(Iz 8,23b-9,3; Ps 27(26),1bcde.4.13-14; 1 Kor 1,10-13.17; Mt 4,12-23)
Dzisiejsza 3 Niedziela Zwykła, decyzją papieża Franciszka od 2020 roku obchodzona jest jako Niedziela Słowa Bożego.
Ma to się przyczynić do pogłębiania świadomości znaczenia Pisma Świętego w życiu wierzących,
a szczególnie w liturgii.
Jest nam dana także po to, aby przypomnieć, że nie tylko należy czytać Pismo Święte,
ale żyć Słowem Bożym na co dzień.
Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką.
Pan jest światłem i zbawieniem człowieka.
Chrześcijanie mają być jednego ducha i jednej myśli.
Na Jezusie spełnia się zapowiedź Izajasza –
naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką.
Izajasz opisuje trudną sytuację człowieka, który jest ofiarą wojny i zostaje zmuszony do opuszczenia ojczyzny.
Aktualnym ciemnościom i mrokom niewiary oraz klęsk przeciwstawia światłość epoki mesjańskiej.
Kraj pokoleń Zabulona i Neftalego najbardziej ucierpiał od najazdów asyryjskich.
Pod ich wpływem padła Syria, a Królestwo Północne utraciło znaczną część terytorium i zostało splądrowane.
Ziemia Judy również boleśnie przeżywała jarzmo króla Asyrii Tiglat-Pilesera.
Nad obydwoma królestwami Narodu Wybranego zawisły ciemne chmury.
W tej sytuacji Izajasz głosi ludowi potrzebną pociechę,
zapowiadając przyjście Mesjasza i zjednoczenie obu państw izraelskich pod Jego władzą.
Prorok wspomina „drogę morską” (via maris),
która prowadziła przez ziemie Zabulona i Neftalego – Galileę,
nazywaną okręgiem obcych ludów.
Aby mówić o ratunku i zbawieniu, Izajasz posługuje się symbolem światła.
Światłość jest obrazem ratunku i zbawienia oraz cechą samego Mesjasza.
W Nowym Testamencie Chrystus rozpocznie swoją publiczną działalność właśnie w Galilei,
gdzie będzie nauczał i przyniesie ludziom radość Dobrej Nowiny.
Izajasz posługuje się kontrastami:
upokorzenie – chwała, ciemność – światłość, smutek – radość,
niewola – wolność, klęska – zwycięstwo, wojna – pokój.
Psalmista wyznaje, że Pan jest jego światłem i zbawieniem.
Ufność w Boga pozwala mu kroczyć bezpiecznie ku zbawieniu.
Świątynia była miejscem otrzymania pomocy Bożej i znakiem najwyższego szczęścia wierzącego.
Bóg, który kocha wierniej niż ziemscy rodzice,
jest schronieniem w chwilach zagrożenia.
Psalm zachęca do wytrwałego oczekiwania na zbawczą interwencję Pana.
W Koryncie, po odejściu Pawła, pojawiły się podziały we wspólnocie.
Jedni opowiadali się za Pawłem, inni za Apollosem lub Kefasem,
a jeszcze inni powoływali się bezpośrednio na Chrystusa.
Paweł wzywa do jedności i przypomina,
że centrum wiary stanowi Chrystus ukrzyżowany.
Zadaniem apostoła nie jest zdobywanie uczniów dla siebie,
lecz głoszenie Ewangelii w prostocie i prawdzie.
Aresztowanie Jana Chrzciciela skłania Jezusa do rozpoczęcia działalności w Galilei.
Zamieszkuje w Kafarnaum, na pograniczu ziem Zabulona i Neftalego,
wypełniając proroctwo Izajasza.
Rozpoczyna głoszenie Królestwa Bożego i wzywa do nawrócenia – metanoi,
czyli zmiany myślenia i życia.
Powołuje pierwszych uczniów: Szymona Piotra, Andrzeja, Jakuba i Jana,
którzy natychmiast porzucają wszystko i idą za Nim.
Słowo Chrystusa jest skuteczne i daje łaskę do wypełnienia powołania.
Uczniowie zostają współpracownikami Jezusa w Jego zbawczej misji,
głosicielami Królestwa Bożego dla wszystkich narodów.