Słowo na niedzielę 19 kwietnia 2026 roku – III Niedziela Wielkanocna
(Dz 2,14.22b-32; Ps 16(17), 1-2a i 5. 7-8.9-10.11; 1P 1,17-21; Łk 24,13-35)
Chrystus jest Mesjaszem, Odkupicielem. Przez wiarę jesteśmy dziećmi Bożymi. Wiara jest darem. Jak ten dar w sobie rozwijam?
W dniach od 19 do 25 kwietnia 2026 r. będziemy przeżywać w polskim Kościele pod patronatem Dzieła Biblijnego im. św. Jana Pawła II Niedzielę Biblijną (19 kwietnia br.), Osiemnasty Ogólnopolski Tydzień Biblijny oraz Dziesiąte Narodowe Czytanie Pisma Świętego. Hasłem przewodnim XVIII Ogólnopolskiego Tygodnia Biblijnego są słowa: „Odważnie głosić Ewangelię Boga”.
Łukasz opisuje pierwsze wystąpienie Św. Piotra po Zesłaniu Ducha Świętego. Jego przemowa jest przykładem wczesnochrześcijańskiej katechezy kierowanej do Żydów. Zawiera ona to wszystko, co chrześcijanie chcą głosić światu: Jezus z Nazaretu jest obiecanym Chrystusem (Mesjaszem), został zabity, Bóg jednak wskrzesił Go i uwielbił. Mowę tego typu nazywamy kerygmatem (greckie – kerysso – podawać do wiadomości; publicznie ogłaszać). Mowa ta ma wzbudzić w słuchaczach wiarę i pragnienie przyjęcia chrztu. Takiemu głoszeniu Piotra towarzyszy mocne działanie Ducha Świętego. Św. Piotr występuje w imieniu dwunastu. W swojej mowie odwołuje się do proroka Joela, który zapowiadał wylanie Ducha Bożego, sądzie narodów, Dniu Pana i odnowieniu Izraela na Syjonie. W dalszej części przemowy Piotr przytacza też słowa Dawida z Ps 16 dowodząc, że Męka, Śmierć i Zmartwychwstanie Jezusa były wpisane w odwieczny plan Boga. Gdy Dawid mówił, że jego ciało nie ulegnie w grobie zniszczeniu, to prorokował o Chrystusie. Jest nim Jezus – ukrzyżowany, wskrzeszony i wywyższony. Termin wy użyty przez Piotra w oskarżeniu o ukrzyżowaniu Jezusa, nie odnosi się tylko do Żydów i ówczesnych władz rzymskich, ale do każdego człowieka. Grzech jest bowiem udziałem wszystkich, każda jego forma jest odrzuceniem Boga i przyczynia się do cierpienia Jezusa.
Psalm ufności człowieka nawróconego z pogaństwa. Wiersze pierwsze stanowią podstawowe wyznanie wiary psalmisty. Jest to wyznanie wierzącego, który uznaje władanie Boga nad światem. Nie u bożków będzie on odtąd szukał ucieczki, ale u Boga. Ta wiara posiada uzasadnienie w wersecie drugim. Wyznanie wiary psalmisty (Dawida) opiera się na dwóch przesłankach: 1) że jedynie Bóg jest Władcą; 2) że poza Bogiem nie ma pełnego szczęścia. Bóg jako Władca uznany był przez wszystkie Narody Bliskiego Wschodu. Staje się On perłą drogocenną, a człowiek poddaje się Mu w pełni. Jego sumienie jest uwrażliwione na sprawy Boże. „Serce” (dosłownie „nerki”) jest ośrodkiem życia wewnętrznego. Życie w obecności Bożej jest podstawową właściwością każdego, kto chce postępować w cnocie. Przedmiot naszego szczęścia jest źródłem radości i zaufania. Pokładamy ufność w Bogu, szukając współżycia z Nim i ciesząc się Jego obecnością w nas. Poświęcenie swojego życia Bogu jest źródłem radości. Serce i duch radują się. Łączność człowieka wiernego z Bogiem będzie sięgać nawet poza grób, przezwycięży Podziemie. Istnieje bowiem życie, które nie będzie zniszczone nawet przez śmierć. Jego treścią jest szczęście wieczne w złączeniu z Bogiem. Autor wyznaje ufność w to, że wszystko dobro jakie posiada, pochodzi od Boga. Zwraca się do Boga ponieważ jest przekonany o władzy Boga nad śmiercią i o bliskim zbawieniu. W świetle Nowego Testamentu psalm ten nabiera głębszego sensu. Chrześcijanin uznając Boga za swe dziedzictwo, wyraża nadzieję na życie wieczne. Jest ono możliwe ponieważ Chrystus pokonał śmierć i zmartwychwstał. Jedynie wiara w Niego zapewnia życie wieczne. Psalm ten pozostaje wspaniałą modlitwą tych, którzy wybrali Pana jako swego Boga. Oni będą doświadczać wiecznej rozkoszy, przebywając blisko Boga.
Św. Piotr pisze, że chrześcijanie powinni zachowywać się jak posłuszne dzieci Boga i naśladować Jego świętość. Mając jednego Ojca, są dla siebie braćmi, stąd obowiązek wzajemnej braterskiej miłości. Nowe narodzenie do życia wiecznego jest możliwe dzięki Odkupieniu dokonanemu przez Jezusa. On nas wykupił z niewoli grzechu nie za pieniądze, ale za cenę swojej krwi i śmierci krzyżowej. Autor porównuje Chrystusa do baranka złożonego w ofierze i podkreśla Jego całkowitą niewinność. Dzięki śmierci Chrystusa mamy śmiały dostęp do Boga, który jest źródłem życia. Życie chrześcijańskie prowadzi do wieczności, które otrzymaliśmy dzięki słowu Bożemu, a które trwa na wieki.
Tylko św. Łukasz zamieścił w Ewangelii zdarzenie, które miało miejsce w drodze z Jerozolimy do Emaus. Jezus po swoim Zmartwychwstaniu jest obecny w inny sposób niż dotychczas i rodzi to trudności w rozpoznawaniu Go nawet dla tych, którzy byli z Nim na co dzień. Uczniowie spotykają Jezusa, będąc w drodze. Droga symbolizuje przede wszystkim trud wzrastania w wierze. Człowiek otrzymuje od Boga dar wiary, ale sam musi go rozwijać. Istotnym elementem mającym wpływ na rozwój wiary jest znajomość słowa Bożego, szczególnie słów Jezusa i właściwe rozumienie Bożego Objawienia. Na przykładzie uczniów można się przekonać, że właściwe rozumienie słów Bożych nie jest czymś prostym. Często potrzebujemy pomocy kogoś innego, tak jak uczniowie potrzebowali samego Jezusa. Wspólne przebywanie z Jezusem napełniło ich serca radością i dlatego chcą, by wszedł z nimi do domu i spożył posiłek. Jezus wchodząc staje się gospodarzem, który zaczyna ich karmić. Łamanie chleba jest symbolem Eucharystii, wspólnoty, jedności z Jezusem. W tym sakramencie można zawsze doświadczyć Jego obecności i powierzyć Mu całe swoje życie. Innym elementem, który prowadzi do odkrycia obecności Jezusa, jest wzajemne dzielenie się osobistym doświadczeniem wiary z innymi ludźmi.