Słowo na niedzielę 8 lutego 2026 roku – V Niedziela Zwykła
(Iz 58,7-10; Ps 112(111), 4-5.6-7.8a i 9; 1 Kor 2,1-5; Mt 5,13-16)
Dobre uczynki mają być światłem dla innych. Dobrze się wiedzie człowiekowi, który swoimi sprawami zarządza uczciwie.
Wiara opierająca się na mocy Bożej. Chrześcijanin ma być światłem dla świata.
Prorok Izajasz tylko pozornie występuje przeciwko przyjętym w jego gminie praktykom postnym; właściwą treścią jego
wystąpienia jest ukazanie licznych występków w życiu społecznym Izraela zarówno w dziedzinie publicznej,
jak i prywatnej. Celem tego nauczania jest ujęcie się za wszystkim, co w narodzie jest pokrzywdzone i słabe.
Prorok podkreśla, że dopiero wypełnianie sprawiedliwości wobec biedaków zapewni całemu ludowi wybawienie.
Wielu spośród Izraelitów sądziło, że do wypełnienia obowiązków wobec Boga i zapewnienia sobie Jego opieki
wystarczą tylko zewnętrzne praktyki, których przykładem jest post.
Izajasz prostuje ten fałszywy pogląd, tłumacząc, że zewnętrzne praktyki muszą być połączone z dobrymi uczynkami.
Post był wymagany przez prawo tylko w Święto Przebłagania. Nierzadko zwiększano liczbę dni postnych w celu
uproszenia Bożego miłosierdzia bądź dla wspomnienia zdobycia i zburzenia Jerozolimy w 586 r. przed Chrystusem.
Po powrocie z wygnania babilońskiego post odgrywał coraz większą rolę w pobożności Żydów, rozumiejących tę praktykę
jako potwierdzenie ich przywiązania do Boga. Kiedy jednak Bóg nie odpowiada na ich umartwienia,
oskarżają Go o obojętność, nie dostrzegając własnej przewrotności.
Bóg nie ma upodobania w poście, który jest praktyką czysto formalną i zewnętrzną,
oderwaną od postępowania człowieka w życiu społecznym.
Zgodnie z nauczaniem Izajasza prawdziwy post należy połączyć z uczynkami miłosierdzia,
które prowadzą do eliminowania niesprawiedliwości społecznej i są praktyczną realizacją przykazania miłości.
Za tak przeżywaną religijność spotyka człowieka Boże błogosławieństwo.
Psalm 112 jest psalmem mądrościowym, pouczającym i wychwalającym szczęście człowieka religijnego i prawego.
Napisany został alfabetycznie, podobnie jak Psalm 111.
Główną tematyką psalmu jest szczęście sprawiedliwych, ukazane w teraźniejszości i przyszłości.
Psalm zawiera trzy istotne rady: zaufać Bogu, umiłować Jego słowo i darzyć miłością ubogich.
Bóg nigdy nie opuszcza człowieka, który Mu zaufał, ale udziela mu w życiu wielu dobrodziejstw.
Liczne potomstwo i dobra materialne były znakiem Jego błogosławieństwa,
a ich celem było dzielenie się z innymi.
Psalmista przypomina jednak, że nieszczęście może spotkać każdego.
Zachęca do zaufania Najwyższemu, który pociesza, okazuje się łaskawy, miłosierny i litościwy.
Dobre imię i uznanie u ludzi są cenną nagrodą,
a wszelkie złe zamiary ludzi niegodziwych zostaną udaremnione przez Pana.
Apostoł Paweł przekonał się w Atenach, że uczone wywody nie przynoszą owoców w pracy misyjnej.
Doświadczenie to napełniło go bojaźnią i drżeniem serca przed nauczaniem w Koryncie.
Dlatego zrezygnował z błyskotliwej mowy i zaczął w prosty sposób głosić Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego.
Paweł ogłasza jedyną prawdę, której człowiek winien podporządkować rozum, wolę i serce.
Jest nią krzyż Chrystusa, na którym dokonało się zbawienie.
Apostoł zdał się na Ducha Świętego i Jego moc,
zalecając wiernym, aby swoją wiarę opierali na Bogu,
a nie na mądrości ludzkiej mowy.
Uczniowie słuchają dalszego ciągu Kazania na Górze,
w którym Jezus nazywa ich solą ziemi i światłem świata.
Sól oczyszcza, nadaje smak i chroni przed zepsuciem.
Uczeń Chrystusa niesie światu smak Jego nauki,
potwierdzając jej moc własnym życiem.
Utrata smaku oznacza utratę zdolności dawania świadectwa.
Symbol światła w Piśmie Świętym oznacza dobro, prawdę, zbawienie i obecność Boga.
Uczniowie nie mają ukrywać swojego dobrego życia,
lecz postępować tak, aby inni, widząc ich uczynki, chwalili Boga.
Miasto położone na górze było widoczne z daleka.
Tak samo uczniowie Jezusa są postawieni pośrodku świata
jako znak obecnego już królestwa Bożego.
Poznanego światła Chrystusa nie można zatrzymać dla siebie,
ponieważ jest ono przeznaczone dla wszystkich ludzi pogrążonych w mroku.