Słowo na niedzielę 26 kwietnia 2026 roku – IV Niedziela Wielkanocna
(Dz 2,14a.36-41; Ps 23(22), 1b-3a.3b-4.5.6; 1 P 2,20b-25; J 10,1-10)
Jezus jako Dobry Pasterz kocha swoje owce. Pragnie, byśmy się nawrócili do Niego i mieli życie wieczne w obfitości.
Święty Łukasz, autor Dziejów Apostolskich, opisuje pierwsze wystąpienie św. Piotra po Zesłaniu Ducha Świętego. Słowo Boże w ustach Piotra objawiło swoją potężną moc i skuteczność. Słuchanie Ewangelii domaga się od słuchaczy przyjęcia odpowiedniej postawy, otwarcia się na Ducha, który działał w Jezusie. Ten sam Duch działa także przez apostołów i uczniów Chrystusa. Piotr wzywa mieszkańców Jerozolimy do nawrócenia. Jest to kluczowa postawa człowieka, który uwierzył w prawdziwość słów wypowiadanych przez Piotra. Nawrócenie ma być połączone z przemianą życia, która wyrażała się w przyjęciu chrztu. W pierwotnym Kościele na pierwszym miejscu była wiara, która zostawała potwierdzana przez przyjęcie chrztu. Osoba ochrzczona otrzymywała w darze Ducha Świętego, dzięki któremu mogła wzrastać w wierze i odważnie ją wyznawać. Chrzest był udzielany w Imię Jezusa Chrystusa, co było też formułą wyznania wiary chrzczonego.
Psalm ten napisał Dawid w czasie, gdy sam był pasterzem owiec. Jest to pełen ufności utwór ukazujący Boga jako Pasterza. Obraz Boga jako Pasterza Izraela jest klasyczny w Piśmie Świętym. Ma on ilustrować działanie Boga w stosunku do człowieka. Dobry pasterz troszczy się o paszę, wodę i miejsce odpowiednie dla spoczynku. Przy rzadkiej sieci studzien na Bliskim Wschodzie trzoda musi przebywać długą drogę, aby dojść do źródła, i może tam tylko krótko przebywać, ponieważ trzeba zrobić miejsce następnym. Normalnie pasterze w Palestynie przechodzą z miejsca na miejsce, chcąc znaleźć trochę trawy dla swojej trzody. Na takiej drodze trafia się dzikie zwierzę lub rozbójnik, dlatego stróż trzody nosi kij u boku i laskę pasterską, aby mógł się obronić. Dla psalmisty ta stała wędrówka jest obrazem życia codziennego. Niezależnie od tego obrazu, Bóg często zapewnia, że jest obroną sprawiedliwego w trudnych momentach jego życia. Pod opieką takiego Pasterza psalmista czuje się bezpieczny. Bóg czuwa nad swoim ludem, który podróżuje, zapewniając mu szczęście. Jego dom staje się upragnionym pastwiskiem, gdzie owce znajdują wodę, życiodajny pokarm i odpoczynek. Wrogowie muszą się przyglądać, jak Bóg, niby pan domu, troszczy się o swojego gościa. Oliwa na Bliskim Wschodzie służy do ochrony skóry przed jej pękaniem w czasie letnich skwarów. Kielich jest stale pełny dzięki troskliwości pana domu. Wino zmieszane z wodą orzeźwia gościa. To wszystko obrazuje dobra duchowe udzielane przez Boga temu, kto przebywa w Jego bliskości. Wszystkie łaski i dobra mają swoje źródło w miłości Ojca w stosunku do nas. Czuwa też nad nami Bóg jako dobry Ojciec i gotów jest nam stale pomagać w codziennym życiu. Nie jesteśmy sami. Gdybyśmy nawet zbłądzili, gotów jest nas szukać, jak dobry pasterz, aż nas znajdzie. Dawid wskazuje, że świątynią czasów ostatecznych jest zmartwychwstały Chrystus. W psalmie tym mamy znaki obecności Dobrego Pasterza w sakramentach: oliwa, chleb i wino. Jeśli zaufamy Dobremu Pasterzowi, to będziemy doświadczać dobroci i łaski przez wszystkie dni naszego życia. Ostateczną nagrodą będzie zamieszkanie w domu Pana – w niebie.
Według Listu św. Piotra chrześcijanin ma czynić dobro. Taka postawa podoba się Bogu. Piotr jednak zapowiada, że na wyznawców Chrystusa spadną cierpienia. Jest to jakby znak przynależności do Jezusa. Przyjmując ból, cierpienie czy prześladowanie, chrześcijanin staje się podobny do Chrystusa. Ukazując mękę Chrystusa, korzysta ze słów Starego Testamentu pochodzących z proroctwa Izajasza – pieśni o Słudze Pańskim. Piotr podkreśla cierpliwość Mesjasza w znoszeniu cierpień i przeciwności, stawiając Go nam za wzór życia. Chrystus poniósł nasze grzechy na krzyż, byśmy byli z nich uzdrowieni. Zachęca chrześcijan do nawrócenia się do Pasterza, który strzeże także naszych dusz.
Św. Jan w Ewangelii ukazuje Jezusa jako Dobrego Pasterza. Nawiązuje tym do Psalmu 23. Jezus przyszedł na świat, aby oddać życie swoje za powierzone Mu owce. W tym obrazie pokazuje doskonałą harmonię panującą w relacji pomiędzy pasterzem a owcami. Tak jak owce wołane po imieniu idą za swoim pasterzem, tak uczniowie podążają za Jezusem. Słowa Jezusa, w których utożsamia siebie z bramą i pasterzem, są w pewnym sensie nauką o Kościele i jego wiernych. Jezus jest bramą, ponieważ tylko przez Niego można dojść do Ojca. To Jego nauka jest tą bramą, przez którą trzeba przejść, aby mieć wspólnotę z Chrystusem i dostąpić życia wiecznego. Jezus jest też pasterzem, ponieważ prowadzi wiernych do Ojca, karmi ich swoim Słowem, opiekuje się nimi, a przede wszystkim oddaje za nich swoje życie. Oddanie życia jest ideałem miłości, która powinna cechować uczniów Jezusa we wzajemnej relacji.