Słowo na niedzielę 12 kwietnia 2026 roku – II Niedziela Wielkanocna – Miłosierdzia Bożego
(Dz 2,42-47; Ps 118 (117), 2- 4.13-15. 22 – 24; 1P1,3-9; J 20,19-31)
Bóg kocha człowieka. Posłał na świat Jezusa, by poniósł śmierć za nasze grzechy. Mamy przyjąć naukę o Chrystusie, by cieszyć się życiem wiecznym.
Święty Łukasz relacjonuje życie wspólnoty jerozolimskiej. Cechowało ją jedność, postępowanie według Słowa Bożego, wspólnota i modlitwa. Wspólnota powstała po Zesłaniu Ducha Świętego i otrzymaniu Jego mocy. To właśnie Duch Święty przejawia się w tych czterech wymiarach: przestrzeganie nauki apostołów, Eucharystii (Łamaniu Chleba), tworzeniu wspólnoty braterskiej i jedności z Bogiem w modlitwie. Te wymiary życia wspólnoty wymagają wytrwałości, wierności i oddania. Pierwsi chrześcijanie każdego dnia żyli Bogiem, Jego słowem. Cechą charakterystyczna pierwotnego Kościoła było wielbienie Boga i dawanie o Nim świadectwa wiary. Taką codzienną postawę Bóg błogosławił poprzez rozwijanie się Kościoła i dostępowaniem zbawienia coraz większej liczby osób.
Psalm 118 jest liturgicznym hymnem dziękczynnym złożonym z trzech strof, zamkniętych w ramy wezwania do uwielbienia i dziękczynienia. Psalmista wzywa lud izraelski, a szczególnie kapłanów i pobożnych, czyli tych, którzy boją się Boga, aby cieszyli się z tego, że wieczne jest miłosierdzie Boże, i aby to miłosierdzie wysławiali. Autor psalmu zachęca, by w sytuacjach zagrożenia zaufać Panu. Psalm ten od początków istnienia Kościoła był wykorzystywany jako radosna pieśń paschalna Kościoła, który sławi Zmartwychwstanie Jezusa i zapowiada ostateczne pokonanie śmierci. Sam Jezus razem z apostołami podczas Ostatniej Wieczerzy śpiewał go na zakończenie wieczerzy paschalnej. Jest to ostatni z psalmów Hallelu. Do tego zbioru wchodzą psalmy od 113-118. Psalmista używając określenia „kamień odrzucony przez budujących…” chce powiedzieć, że państwa walczące ze sobą o władzę zlekceważyły i odrzuciły naród izraelski, lecz Bóg go wybrał dla siebie, a więc stanie się czymś tak ważnym w królestwie mesjańskim, jak ważny jest kamień wiążący w narożniku budowli. W Nowym Testamencie Chrystus zastosuje to porównanie do siebie. Dzień, który Pan uczynił, to dzień Zmartwychwstania
Piotr rozpoczyna podobnie jak pierwotny Kościół od wielbienia Boga i Jezusa Chrystusa. Podstawą do wielbienia jest świadomość wielkiej miłości Boga do człowieka, wyrażającej się w Męce, Śmierci i Zmartwychwstaniu Jezusa. Przez wiarę człowiek rodzi się na nowo, do życia wiecznego. Dokonuje się to poprzez przyjęcie głoszonej Ewangelii. Bóg daje nam nowe życie, rozpoczynające się dzięki Zmartwychwstaniu Chrystusa. Nowe narodzenie upodabnia nas do Chrystusa i daje nam prawo nazywania Boga naszym Ojcem. Jako dzieci Boga jesteśmy dziedzicami nieba. Możemy być pewni osiągnięcia zbawienia, które jest celem chrześcijańskiego życia. To zbawienie możemy osiągnąć przez wiarę czyli zaufanie Bogu i zaproszenie Go do swojego serca i życia jako Pana, Boga i Zbawiciela.
Św. Jan podkreśla, że misja Jezusa została wykonana. Przyszedł, by przez swoją Mękę na krzyżu wyjednać nam zbawienie i na nowo pojednać z Bogiem. Zburzył mur wrogości, który nas od Boga przez nasze grzechy oddzielał. Objawia się po Zmartwychwstaniu swoim uczniom i posyła ich do kontynuowania dzieła zbawienia ludzkości. Apostołowie maja głosić prawdę o Zmartwychwstaniu Jezusa i wzywać ludzi do wiary. Najpierw jednak muszą sami w tę prawdę uwierzyć, dlatego Jezus daje im moc Ducha Świętego. Na świecie będzie wiele ludzi, którzy nie przyjmą świadectwa apostołów, podobnie jak to uczynił św. Tomasz. Jezus wzywa nas, podobnie jak Tomasza do całkowitego zaufania Mu, Jego nauce i uwierzenia w Niego oraz wyznania: „Pan mój i Bóg mój!”. Jan pokazuje na czym tak naprawdę polega wiara: przyjęcie prawdy o Jezusie Chrystusie jako Mesjaszu, bezgraniczne zaufaniu Mu i postępowanie według Jego nauki. Tak pojmowana i wyznawana wiara daje życie wieczne.