Słowo na niedzielę – 17 maja 2026 roku
VII Niedziela Wielkanocna – Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego
(Dz 1,1-11; Ps 47(46), 2-3.6-7.8-9; Ef 1,17-23; Mt 28,16-20)
Bóg chce, by wszyscy ludzie usłyszeli o Jezusie. Poleca swoim dzieciom, by mówili o Nim wszędzie, gdzie się znajdują. Bóg jest Królem całej ziemi. Uczynił też Jezusa Królem i Głową Kościoła. Posyła swoich uczniów, by głosili Ewangelię aż po krańce świata. Chrystus jest obecny ze swoim Kościołem aż do skończenia świata.
Św. Łukasz, autor Dziejów Apostolskich, kontynuuje swoją Ewangelię, opisując początki Kościoła w Jerozolimie. Uczniowie mają przejąć inicjatywę i kontynuować dzieło Jezusa na ziemi. Byli jednak wychowani w tradycji żydowskiej i oczekiwali wraz z całym narodem politycznego wyzwolenia, którego miał według nich dokonać Chrystus. Sam Jezus wskazuje im, że Bóg nie wszystko chce objawić człowiekowi. Wiele rzeczy pozostaje dla człowieka zakrytych.
Jezus wyznacza jednak uczniom konkretną misję: mają dawać o Nim świadectwo aż po krańce ziemi. Chrystus zna swoich uczniów i wie, że potrzebują siły oraz mocy, aby mogli to zadanie wypełnić. Obiecuje im Ducha Świętego, który będzie ich wspierał. Zwrot: „otrzymacie Ducha Świętego” przypomina wydarzenie Zwiastowania, kiedy Maryja otrzymuje Ducha Świętego i za Jego sprawą poczyna Jezusa. Łukasz pokazuje podobieństwo między poczęciem Jezusa a początkiem Kościoła, podkreślając ciągłość między życiem Jezusa w Duchu Świętym a życiem Kościoła, w którym działa ten sam Duch.
Jezus wykonał dzieło powierzone Mu przez Ojca i może wrócić do nieba. Aniołowie zapowiadają, że Chrystus ponownie przyjdzie na ziemię, gdy apostołowie wypełnią Jego misję i zaniosą Ewangelię na krańce świata.
Psalm 47 jest nazywany Psalmem Królewskim. Autor zachęca do oddawania Bogu chwały, mówiąc o Jego potężnym panowaniu nad całą ziemią i wszystkimi narodami. Psalmista nazywa Boga Królem i ogłasza Jego uroczyste wstąpienie na tron oraz oddanie Mu hołdu przez wiernych. „Klaskanie w dłonie” i „podniesienie okrzyku radości” było częścią ceremonii ku czci Boga lub nowo koronowanego króla. W ten sposób cały lud Boży powinien uznać panowanie Boga nad światem.
Według autora Jahwe jest jedynym Królem i Panem wszechświata. Jako Władca jest On dostojny, godzien czci i uszanowania połączonego z bojaźnią. Druga część psalmu podaje główną prawdę religijną jako powód radości: „Pan jest Królem świata”. Psalmista zaprasza wiernych na audiencję do Króla. Tron Boga jest święty, oddzielony od wszystkiego, co nieświęte. W czasach Starego Testamentu Żydzi wierzyli, że tron Boga znajduje się w niebie, ale Jego obecność trwa również na ziemi w Arce Przymierza i w świątyni jerozolimskiej.
Tradycja chrześcijańska widzi w Jezusie tego Króla i wskazuje potrójne „wstępowanie” Chrystusa: na górę Przemienienia, na tron krzyża oraz do nieba. Dlatego dziś śpiewamy ten psalm, by ukazać, że Jezus po Wniebowstąpieniu zasiadł po prawicy Ojca jako Król całej ziemi, równy Ojcu.
Święty Paweł, pisząc list do wiernych w Efezie, dziękuje im za wiarę w Jezusa Chrystusa. Modli się także za nich, prosząc o Ducha Bożego, aby mogli w pełni poznać, kim stali się przez akt wiary. Podkreśla moc Boga działającą w pierwotnym Kościele. W swojej nauce uwypukla Jezusa i Jego miejsce we wspólnocie chrześcijańskiej, będącej Ciałem Chrystusa. Jezus stanowi najważniejszą część tego Ciała. Kościół aż do dzisiaj znajduje swoją pełnię w Chrystusie. To Jemu Bóg dał wszelką władzę i ustanowił Go Panem, Królem i Głową Kościoła. Jezus jest dla wierzących Panem i Zbawicielem.
Zakończenie Ewangelii św. Mateusza jest kluczem do jej pełnego zrozumienia. Zmartwychwstały Chrystus otrzymał od Ojca pełnię władzy i mocą tej władzy posyła apostołów na cały świat, aby złączyć ze sobą wszystkie narody. Zbawienie nie dokonuje się przez samą deklarację, ale przez wejście we wspólnotę z Bogiem i z innymi uczniami, co oznacza osobiste oraz całkowite przylgnięcie do Chrystusa.
Jezus i apostołowie początkowo prowadzili swoją misję wśród Żydów. Teraz jednak Zmartwychwstały Chrystus nakazuje nową misję: przekroczyć granice Izraela i wszystkim ludziom zanieść światło Ewangelii. W ich działaniu ważne są dwa elementy: nauczanie prowadzące do wiary oraz udzielanie chrztu tym, którzy tę wiarę przyjmują.
Człowiek staje się uczniem Jezusa przez wiarę i pozostaje nim, gdy zachowuje Jego naukę, czyli żyje zgodnie z przyjętą wiarą. Potwierdzeniem wiary był chrzest w imię Trójcy Świętej. Jezus, posyłając uczniów do wypełnienia misji, zapewnia ich o swojej stałej obecności. To gwarancja owocności ich pracy. Chrystus sam będzie udzielał im swojej mocy i własnym autorytetem potwierdzał ich słowa.
Ta obietnica Jezusa dotyczy również naszych czasów, ponieważ głoszenie Ewangelii ma rozbrzmiewać aż do skończenia świata. Nauka przekazywana przez Kościół jest autentycznym słowem Chrystusa.