Słowo na niedzielę 22 marca 2026 roku – V Niedziela Wielkiego Postu
(Ez 37,12-14; Ps 130(129), 1-8; Rz 8,8-11; J 11,1-45)
Bóg ożywia człowieka, wysłuchuje jego modlitwy; udziela przebaczenia. On jest łaskawy, daje odkupienie. Stawia przed człowiekiem wymagania i pragnie jego zbawienia. Bóg może wskrzesić człowieka do nowego życia. Jezus stawia pytanie: Czy wierzę, że On jest Zmartwychwstaniem i Życiem?
W rozdziale 37 Ezechiel przedstawia sytuację Izraela na wygnaniu. Jest on pokonany, rozproszony, pozbawiony nadziei, nie jest w stanie o własnych siłach podnieść się do nowego życia. Bóg nakazuje Ezechielowi wypowiedzieć proroctwo, w którym przekonuje, że nie wszystko jest stracone i możliwy jest powrót do nowego życia, ale może tego dokonać tylko sam Bóg. Zapowiada działanie Ducha Świętego, który podnosi ludzi z upadków i obdarza nowym życiem. Ezechiel podkreśla, że Bóg jest wierny swoim obietnicom i to, co mówi, to realizuje.
Psalm 130 wchodzi w skład siedmiu psalmów pokutnych. Jest on pieśnią pokutną i ufną prośbą skierowaną do Boga o wybawienie. Psalmista ma świadomość własnych win, ale jest pewien Bożego miłosierdzia. Ukazuje też, że na to miłosierdzie oczekuje cały naród Izraelski. Postawa pokutna zaczyna się od osobistego wyznania grzechów i wiary w Boże przebaczenie. Miłosierdzie, którego Bóg udziela grzesznikowi, uczy go właściwej postawy, tj. bojaźni Bożej. Przejęty doznaną łaską, będzie unikał grzechów w przyszłości. Oczekuje tymczasem na Boże przebaczenie, które wyzwoli go z mocy grzechu. Chrześcijanin w rozważaniu tego psalmu dochodzi do obrazu krzyża Chrystusa, który rozlewa przebaczenie i odkupienie na wszystkich pokutujących i nawracających się.
Święty Paweł w ósmym rozdziale listu do Rzymian wyjaśnia, czym jest pełnia życia ofiarowana przez Boga każdemu, kto wierzy. Jest ona obecnością Ducha, który ożywia człowieka i wyzwala z niewoli grzechu prowadzącej do śmierci. Bóg złamał moc grzechu i śmierci przez posłanie na świat Jezusa Chrystusa. Grzechy ludzkości doprowadziły Go do śmierci, ale Zmartwychwstanie pokonało jej moc. Jeżeli człowiek przyjmuje ożywiającą moc Ducha – owoc dzieła Jezusa – jest w stanie żyć zgodnie z wolą Bożą. Duch Święty uzdalnia do podjęcia nowego sposobu życia. Mocą tego Ducha dokona się też nasze zmartwychwstanie. Paweł nazywa tego Ducha Duchem Boga, który daje życie. Bóg udziela tego Ducha na podstawie wiary w Chrystusa, dlatego ten Duch jest także Duchem Chrystusa. Paweł pisze o Chrystusie, który także przebywa w wierzących. Jezus jako zmartwychwstały Pan, wstawia się nieustannie u Boga za ludźmi. Równocześnie mocą Ducha jest jednak obecny wśród ludzi i w nich, aby nieustannie budować i umacniać w ludziach wolność dzieci Bożych.
Rodzeństwo Maria, Marta i Łazarz z Betanii to przyjaciele Jezusa. Siostry wysyłają do Niego wiadomość o chorobie Łazarza. Jezus mówi uczniom, że ta choroba nie prowadzi do śmierci, ale prowadzi do życia. Dla Jezusa śmierć Łazarza jest jak sen, z którego wkrótce się obudzi. Wskazuje to na fakt, że Jezus panuje nad śmiercią i ma moc przywracania życia. Śmierć Łazarza ma przynieść objawienie chwały Bożej. Wskrzeszenie Łazarza ma umocnić wiarę uczniów Jezusa, którzy uwierzyli w Niego już po pierwszym cudzie w Kanie Galilejskiej. Siostry Łazarza swoją postawą podkreślają wiarę w to, że mógł On uchronić ich brata od śmierci. Niektórzy sądzą, że Jezus jest bezradny wobec tej sytuacji, ponieważ Łazarz leży już w grobie 4 dni. Marta w rozmowie z Jezusem wyznaje wiarę w zmartwychwstanie w dniu ostatecznym – wiarę opartą na autorytecie Pisma Świętego. Jezus zadaje jej pytanie, czy wierzy, że On jest źródłem życia dla wierzących w Niego. Marta potwierdza wiarę w to, że Jezus jest Chrystusem (Mesjaszem) i Synem Bożym, ale nie bierze pod uwagę możliwości przywrócenia do życia jej brata. Prawda o zmartwychwstaniu ciał jest istotą Ewangelii. Ma ona związek z wiarą człowieka w Jezusa jako Zbawiciela. Jezus nauczając ludzi mówił o zmartwychwstaniu umarłych dzięki Jego Męce, Śmierci i Zmartwychwstaniu. Powrót Łazarza do życia potwierdza, że Jezus jest Panem i życia i śmierci, ma moc nad światem umarłych i nad samą śmiercią. Jezus uwalnia od śmierci i pozwala żyć.